KÜNYE
13. Ceza Dairesi 2018/8040 E., 2019/1444 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Şubat 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hırsızlık, kasten yaralama
- Hükümler
- Mahkumiyet, beraat
Karar Metni
258 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
I-Sanıklar ..., ... hakkında yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Sanıkların yokluğunda verilen 18/11/2014 tarihinde sanıkların müdafiisi olduğuna dair vekaletnamesi bulunmayan ve meşruhatlı davetiyeye rağmen ibraz etmeyen, Av. ...’ın sanıklar hakkında verilen kararı temyize hakkı bulunmadığından sanıklar hakkında verilen karara yönelik temyiz itirazının 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince REDDİNE,
II-Sanık ... hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarına ilişkin zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüş; mağdur ...’ye yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümde etkin pişmanlık indirimi uygulanırken uygulama maddesinin TCK’nın 168/1 yerine TCK’nın 168/1-4 olarak yazılması ve adli para cezasına ilişkin TCK’nın 50/1-a uygulama maddesinin yazılmaması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak,
UYAP sisteminden alınan güneşin doğuş ve batış saatlerini gösteren çizelgeye göre, 06/03/2014 günü Ankara ilinde güneşin 17.50’de battığı ve gece vaktinin de 18:50 sıralarında başladığının anlaşılması karşısında, suça konu eylemin saat 19.00 sıralarında gerçekleştiği anlaşılmakla; sanık hakkında koşulları oluştuğu halde TCK'nın 143. maddesinin uygulanmayarak eksik cezaya hükmedilmesi,
Yargıtay 13. Ceza Dairesi, E. 2018/8040, K. 2019/1444, 5 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama