Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/8410 K.2019/1005

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın, müştekiye ait inşaatta gerçekleştirdiği hırsızlık eylemi hakkında, TCK'nun 142/1-e maddesi yerine hatalı nitelendirmeyle TCK'nın 141/1. maddesi ile uygulama yapılarak eksik cezaya hükmedilmesi,

2)Suça konu çiviler ve kablonun değeri tespit edilerek sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanabileceği gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3)Kolluk kuvvetleri tarafından sanığın, suça konu malzemeleri nereden çaldıklarını ayrıntılı şekilde bildirerek müştekiye iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, müştekinin kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak sonucuna göre TCK'nın 168/1-4. maddesinde yer alan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama ihtimalinin tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4)Sanık hakkında, tekerrüre esas alınan İstanbul 18. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2013/621 E, 2013/1405 K. sayılı ilam ile uyuşturucu kullanmak suçundan verilen hapis cezası nedeniyle, tekerrür hükümleri uygulanmışsa da; sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas başkaca da ilamının bulunmadığının ve hükümden sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değişik 191. maddesinde yapılan düzenlemeye göre koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının kabulünde zorunluluk bulunması,

Kabule göre:

1) Sanık hakkında hüküm kurulurken TCK'nın 145. maddesinin uygulanması neticesinde hesap hatası sonucu 7 ay yerine 6 ay hapis cezasına hükmolunması,