Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/8672 K.2019/868

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'ün bilinen en son adresinin aynı zamanda MERNİS adresi olduğu, yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanık adına MERNİS adresine tebliğe çıkartıldığı ve tebliğ imkansızlığı nedeniyle muhtara tebliğ edildiği görülmüş olup, bilinen en son adresinin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesine göre mernis adresi bilinen en son adres kabul edilerek mernis adresine tebliğ yapılması gerektiğinden; gerekçeli kararın öncelikle 7201 sayılı Kanunun 21/1. maddesine göre sanığa tebliğinin yapılarak,

sanığın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim ederek ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirmesi gerekirken;

bu işlemler yapılmadan, aynı Kanun'un 21/2. maddesine göre işlem yaparak tebliğ evrakını muhtara teslim etmesi nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından temyiz itirazının öğrenme ile süresinde olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Aracın değeri dikkate alınarak TCK 61. maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği hususu aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.