Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2018/8888 K.2019/3735

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 02/09/2015 tarihli kararın, sanığın bozma öncesi 08/10/2008 tarihinde duruşmada verdiği adresinde tebligata çıkarıldığı ancak tanınmadığından bahisle muhtar tasdiği ile 19/10/2015 tarihinde iade edildiği daha sonra merniste kayıtlı olan adresine Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre 15/09/2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, yapılan incelemede sanığın tebliğ tarihinde ceza infaz kurumunda olmadığı, ancak sanığın bozma öncesi verilen 16/02/2010 tarihli 2010/108 karar nolu hükmü temyiz ederken temyiz dilekçesinde yeni bir adres sunduğu bu yeni adresine tebligat çıkarılmadığı anlaşılmakla hükmün öğrenmeyle süresinde temyiz edildiğinin kabulüyle yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4, 104/2. maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 116/2, 119/1-c, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, dava zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun'un 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının suç tarihi olan 29/04/2004 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,