Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/11218 K.2020/3701

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanık ifadelerinden anlaşmazlık konusu evin sahibi olduğu belirtilen ... adlı şahıs dinlenerek, sanık tarafından evin müşteki ...’a kiralandığının bilinip bilinmediği, aralarında kira sözleşmesi olup olmadığı, kira ücretinin kim tarafından ne şekilde tahsil edildiği, müştekinin kira ve aidat ücretini ödeyememesi üzerine evin tahliyesi için herhangi bir işlem yapılıp yapılmadığı, müştekinin eşyalarının evden alınıp taşınmasına kimin karar verdiği, kapı kilidinin kim tarafından değiştirildiği, evin daha sonra mağdur ...’a kiraya verildiğinden haberdar olup olmadığı sorulup belirlendikten sonra işlemlerin ... tarafından yapıldığının tespiti halinde davaya dahil edilerek TCK’nın 144/1-b maddesindeki düzenleme de değrlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın mağdur ...’a karşı eyleminin sübutu halinde hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde tanımı yapılan dolandırıcılık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,