Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/12555 K.2020/2617

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olay günü, katılanın evine tespit edilemeyen şekilde girildikten sonra, bir kısım eşyaları ile birlikte evinin önünde park halinde bulunan aracına ait kontak anahtarının çalındığı, hemen ardından çalınan bu anahtar kullanılmak suretiyle katılana ait aracın da çalınması şeklinde gerçekleşen eylemde, atılı suçun 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesine uyduğu halde, aynı Kanun’un 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması,

Kabule göre de;

2-Hırsızlık suçuna konu araç ile diğer eşyaların önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca sanık hakkında temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerekirken yazılı şekilde alt sınırdan hüküm kurulması,

3-Sanık hakkındaki 24.11.2014 tarihli mahkumiyet kararının sadece sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 06.11.2018 tarih ve 2018/1750-15210 E.-K. sayılı ilamı ile sanığın kazanılmış hakkı korunarak bozulduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında hüküm kurulurken tayin edilen sonuç cezanın infaz edilecek miktarının, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı nedeniyle bozma öncesi verilen 1 yıl hapis ve 2.000 TL adli para cezasından daha fazla olamayacağı gözetilmeyerek, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda verilen 25.03.2019 tarihli kararda 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilerek bozma öncesi verilenden daha fazla cezaya hükmolunması suretiyle CMUK'un 326/son maddesine aykırı davranılması,