Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/12774 K.2020/510

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dairemizin 18.06.2019 tarih ve 2018/15924-2019/10395 E.-K. sayılı ilamı ile sanığın 27.02.2015 tarihli dilekçesinin savunmalarını ihtiva ettiği, bu dilekçenin dosyanın henüz karara çıkmadan önce verildiği ve temyiz mahiyetinde olmadığı anlaşıldığından dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmesinden sonra, sanığın 09.08.2019 tarihli dillekçesi ile temyiz ve eski hale getirme talebini içerir dilekçe verdiği, bunun üzerine mahkemenin 11.09.2019 tarihli ek kararı ile temyiz isteminin reddine karar verdiği ve 13.09.2019 tarihinde ek kararı alan sanığın 17.09.2019 tarihli dilekçesi ile ek kararı temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında yapılan incelemede;

09.03.2015 tarihli asıl kararın sanığın yüzüne karşı tefhim edildiği tarihte sanığın askeri cezaevinde olduğu ve karar eteğinde “tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceği” açıklanıp kendisine bildirilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesi yollamasıyla 263/1. maddesine aykırı davranılarak sanığın yanıltıldığı, bu itibarla; sanığın öğrenme üzerine 09.08.2019 tarihinde verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğunun kabulü gerektiğinden, temyiz isteminin reddine dair 11.09.2019 tarih ve 2015/73-2012/107 E.-K. sayılı ek kararın kaldırılarak, 09.03.2015 tarihli asıl karara yönelik esastan yapılan temyiz incelemesinde;