Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/13265 K.2020/226

Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle hırsızlık suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-b ve 168/2. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2019 tarihli ve 2018/450 esas, 2019/500 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 10/12/2019 gün ve 94660652-105-34-16483-2019-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16/12/2019 gün ve 2019/126931 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE

Dosya kapsamına göre, kayden 09/08/1999 doğumlu olan sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan İstanbul Anadolu 50. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/11/2016 tarihli ve 2015/295 esas, 2016/472 sayılı kararına konu hırsızlık suçunu işlediği 18/09/2014 tarihinde henüz 18 yaşından küçük olduğu cihetle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 58/5. maddesinde yer alan "Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme gereğince, söz konusu kararın tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulamasına esas alınan İstanbul Anadolu 50. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/11/2016 tarihli ve 2015/295 esas, 2016/472 Karar sayılı ilamına konu suç tarihinde sanığın 18 yaşından küçük olması sebebiyle TCK'nın 58/5 maddesi gereği tekerrüre esas olmaması ve adli sicil kaydında tekerrüre esas alınacak başka mahkumiyetinin de bulunmaması nedeniyle Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı yerinde görüldüğünden istemin kabulü ile hırsızlık suçundan sanık ... hakkında verilen ve kesinleşen İstanbul Anadolu 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2019 tarihli ve 2018/450