Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/386 K.2019/3158

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinde gecenin 04.44'te son bulması, müştekinin 04.45'te uyandığında sanığı içeride gördüğünün anlaşılması karşısında; suçun sanık lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında TCK'nın 116/4 ve 143. maddesi uygulanmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 26.12.2017 tarihli bozma ilamına konu ve sadece sanık tarafından temyiz edilen 15.12.2015 tarihli kararda sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmadığının anlaşılması karşısında; aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bu hususun 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragraf çıkarılıp, sonuç cezanın ''2 yıl hapis cezası'' olarak belirlenmesi,