Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/473 K.2019/11397

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık tarafından ne kısmi ne tam iadenin yapılmadığı, mağdurun şikayetten vazgeçmesinin TCK'nın 168/4 manasında rıza olarak kabul edilemeyeceği gibi, kısmi iadede rızanın söz konusu olması için dahi iradi bir iade olması gerektiği, sanığın kendi iradesiyle gerçekleştirdiği bir iade olmadan mağdurun rızasının söz konusu olamayacağı, aksi takdirde sanık iadede bulunmasa da mağdurun isteğiyle cezada indirim yapılması gibi kanunun dışına çıkan yeni bir indirim nedeni getirilmiş olacağı,

bu nedenle sanık hakkında ne kısmi ne tam iade bulunmadığı halde mağdur rızasının üstelik de beyanen değil şikayetten vazgeçme nedeniyle zımnen var olduğu şeklinde yorumla yasanın yorumunda hataya düşülerek indirim yapılmasının usul ve yasaya aykırı olduğu görülmüş ise de; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanık hakkında sonuç olarak belirlenen 7 ay 6 gün hapis cezası 50/1-a gereği adli para cezasına çevrilirken 4.320 TL yerine hesap hatası sonucu 4.322 TL adli para cezası olarak fazla ceza tayin edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,