Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/5940 K.2019/12646

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin hazırlık ifadesine göre, aracından yapılan hırsızlığı olay günü saat 19:30-23:00 arasında öğrendiği, sanığın ise suç saatine ilişkin açık bir beyanının olmadığı, zaten olayın ayrıntılarını hatırlamadığını söylediği, olay günü güneşin 20:01'de battığı ve 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesi gereğince gecenin 21:01'de başladığı, somut olaya göre eylemin saat 21:01 sonrası işlendiğinin kesin olarak tespit edilemediği, bu itibarla; “şüpheden sanık yararlanır ilkesi” uyarınca şüpheli bu durumdan sanığın yararlanması gerektiğinden, sanık hakkında verilen cezada TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım yapılamayacağı kabul edilerek, yapılan incelemede:

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 102/3, 104/2. maddeleriyle, 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 66/1-e, 67/4 maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanunun 7/2, 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı TCK hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanunun 66/1-e, 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 27.04.2002 tarihinden mahkemenin karar tarihi olan 25.06.2015 tarihine kadar geçmiş olması,