Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/6109 K.2019/12639

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın müştekiye karşı gece vakti gerçekleştirdiği hırsızlık suçundan eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 523, 81/2. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre aynı Kanunun 102/3 ve 104/2. maddeleri ile suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 168 ve 66/1-d, 67/4.

151/1, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu 5237 sayılı TCK'nın 7/2, 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri nazara alındığında, zamanaşımı süresi bakımından 765 sayılı TCK hükümlerinin sanığın lehine olduğu kabul edilmekle birlikte, karar ve temyiz tarihinde 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesi ile (Y.C.G.K.'nın Dairemizce de benimsenen 11.12.2012 günlü, 2012/1247 esas ve 2012/1842 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere,

5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinde düzenlenen “suçun gece vakti işlenmesi”nin suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hali olması nedeniyle aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alınacağı öngörüldüğünden) 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b ve 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçu yönünden zamanaşımının dolmadığı anlaşılmış olup;

5237 sayılı TCK'nın 7/2, 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri ışığında; sanığın eylemine uyan ve zamanaşımı bakımından lehine olan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 523 ve 81/2. maddelerine uyan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanunun 102/3 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 15 yıllık genel dava zamanaşımı süresine tabi olduğu ve suç tarihi olan 12.05.2003 tarihinden inceleme tarihine kadar bu sürenin geçmiş bulunması,