Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/6695 K.2020/1172

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Emniyet görevlileri tarafından yapılan araştırma sonucunda yakalanan sanığın suçu kabul ederek suça konu eşyaların bir kısmının kendi rızası ile yerini göstermek suretiyle katılana kısmi olarak iadesini sağladığı anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nın 168/4. maddesi uyarınca katılandan kısmi geri vermeye rızası bulunup bulunmadığı sorulmak suretiyle sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı belirlenmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 50. maddesi uyarınca hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği halde, mala zarar verme suçundan kurulan hükümde anılan maddenin uygulanmaması suretiyle hükümde çelişki yaratılması,

3-Katılanın dövme üzerine olan işyerinden yapılan eylemde, 5237 sayılı TCK'nın 116/2. maddesi yerine yazılı şekilde TCK'nın 116/1. maddesinde belirtilen konut dokunulmazlığını bozma suçundan uygulama yapılması,

4-Konut dokunulmazlığının ihlali suçundan adli para cezasına mahkum edilen sanık hakkında hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

5-Mala zarar verme suçundan kurulan hükümde, hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,