Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2019/9797 K.2019/15711

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükmün gerekçeli kararının son bildirdiği adres olan .... Mah.97. Sok.

No:12 .... adresine tebliğe çıkarıldığı ancak adresten taşındığı yeni adresin bilinmediğine ilişkin gerekçe ile iade edildiği, tekrar aynı adrese tebligat çıkartılıp Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre 25.04.2013 tarihinde tebligat yapıldığı görülmüş ise de, Tebligat Kanunu 10. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bulunmaması halinde, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan yasanın 35. maddesine göre tebligat yapılması,

daha önce kendisine tebligat yapılan adresin olmaması halinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilanen tebligat yapılması gerektiği, sanığın bilinen adresine tebligatın iadesi üzerine, daha önce aynı adrese kanuni usullere göre yapılmış bir tebligat bulunmamasına rağmen, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebliğin hukuki geçerliliğinin bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz talebinin öğrenme üzerine başladığı ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-06/04/2012 tarihinde saat 23:00 sıralarında müştekilere ait olan iki adet cep telefonunun sağ camı açık olan aracın içerisinden çalındığı, suça konu cep telefonlarının 3 gün sonra cep telefonu alım satım işi ile uğraşan şüphelilerde ele geçirildiği ve telefonların hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen ... tarafından satıldığının tespit edildiği,

...’ın savunmasında, olaydan hemen bir gün sonra kız arkadaşı olan sanığın cep telefonlarını kendisine getirip kimliği olmadığı için satmasını istediğini beyan ettiği, sanığın soruşturma aşamasında kollukta alınan beyanında konsomatris olarak çalıştığı iş yerine gelen müşterilerinin daha önce telefonları kendisine hediye ettiği söylerken, mahkeme aşamasında suça konu telefonların aslında şüpheli ...’a ait olduğunu bildirdiği, sanığın olaydan kısa bir süre sonra 23.04.2012 tarihinde yine çalıntı cep telefonu satmak isterken yakalandığının anlaşılması karşısında;

hayatın olağan akışına uygun düşmeyen, inandırıcı ve samimi olmayan kaçamaklı savunmaları ile tüm dosya içeriğine göre, müştekilere yönelik eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 141/1 maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeksizin, suç vasfında yanılgıya düşülerek suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

2-İddianamede sanık hakkında hırsızlık suçundan TCK'nın 142/1-b maddesinin uygulanmasının istenildiği, mahkemece sanığa 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeksizin, TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan mahkumiyet kararı verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, Kabule göre de;

3-Hükümden sonra 24/10/2019 tarihinde 30928 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 165. maddesinde tanımı yapılan suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,