Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/102 K.2020/2392

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmeden önceki 18.09.2007 tarihli ilk hükümde hırsızlık suçlarından verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının ertelendiği, Dairemizin 04.12.2012 tarih 2011/21407 E. 2012/26022 K. sayılı bozma ilamından sonra hırsızlık suçundan kurulan hüküm ertelenmeksizin, hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı,

1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince ''hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet Savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz.'' şeklindeki düzenleme uyarınca kazanılmış hakkın sonuç ceza miktarı yönünden oluşacağı ancak somut olayda olduğu gibi bozmadan önce verilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen 18.09.2007 tarihli kararda sanık hakkında verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi nedeniyle erteleme yönünden de kazanılmış hakkın oluştuğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ün temyiz talepi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasına ''18.09.2007 tarihli mahkumiyet kararının sanık tarafından temyiz edilmesi ve aleyhe temyiz bulunmadığından 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek sanık hakkında hırsızlık suçundan tayin edilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine,