Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/1841 K.2020/3850

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-)Sanık hakkındaki hakaret ve kasten yaralama suçlarına ilişkin hükümlerin sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında kasten yaralama suçundan dolayı tayin edilen 2.000 TL ve hakaret suçundan dolayı tayin edilen 2.180 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince sanık müdafiinin bu suçlara yönelik temyiz itirazının REDDİ,

II-)Sanık hakkındaki tehdit ve konut dokunulmazlığı suçlarına ilişkin hükümlerin sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34.maddesine eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek 106/1-1. cümlesinde tanımı yapılan tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alındığı, konut dokunulmazlığını ihlali suçu yönünden ise uzlaşma önerisinin yapıldığı tarihte 5271 sayılı CMK'nın 253/3. maddesinde engel bulunduğu gözetilerek yeni düzenleme karşısında bu suçlar yönünden uzlaşma önerisinde bulunulması gerektiği anlaşılmış olmakla.

TCK'nın 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, atılı suçlar yönünden 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,