Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/1954 K.2020/4908

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK’nın 119/1-a maddesindeki nitelikli halin uygulanabilmesi için, suçun mağdurunun failde silah olduğunu bilmesi ve failin silahın korkutucu etkisinden istifade ederek suçun işlenişinin kolaylaşması gerekmektedir. Somut olayda; sanığın katılana ait konutun bahçe duvarından elinde bulunan tüfekle atlayıp girerek bahçede bulunan bir ağacın altına uzandığı katılan ve tanıkların kendisini fark ettiklerini görmesi üzerine kaçtığının anlaşılması karşısında, sanığın bahçeye girerken ya da bahçede kalmak için silahtan faydalanmadığı anlaşıldığından, TCK’nın 119/1-a maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alınması karşısında, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla, anılan Kanunun 35. maddesiyle değişik CMK’nın 254. maddesi uyarınca uzlaşma hükümlerinin uygulanması ve sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,