Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/2190 K.2020/4975

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların aldığı ceza miktarı itibari ile duruşma yapılması mümkün olmadığından talebin reddi ile yapılan incelemede;

I- Sanıklar hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, sanıklar hakkında yaralama suçundan dolayı tayin edilen adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince sanıklar müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 253/3. maddesi, "Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması halinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz." şeklinde düzenlenmiştir.

Dolayısıyla uzlaşma kapsamında bulunmayan tehdit suçu ile birlikte işlenen 5237 sayılı TCK'nın 116/1. maddesinde düzenlenen ve 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaşmaya kapsamında kalan konut dokunulmazlığı ihlal suçunun dava açıldığında uzlaşmaya tabi olmadığı ve soruşturma aşamasında yapılan uzlaşma teklifinin geçersiz olduğu,

ancak yapılan yargılama neticesinde sanığın tehdit suçundan beraat etmesi karşısında, TCK'nın 116/1. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlali suçunun CMK'nın 253/3. maddesi uyarınca uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla yanı Kanunun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma hükümlerinin uygulanması ve sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,