Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/4212 K.2020/7535

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Dosya içerisinde yer alan bilgi ve belgelerde; Sanığın polis tarafından alınan 17/04/2015 tarihli beyanında, şahsın gitmeye çalışması sonrasında şahsı engellemeye çalıştığını, katılanın iş yerinden çıkmasına izin vermediğini bildirmesine, polis tarafından tutulan tutanakta da katılanın tişörtünün yırtıldığı belirtilerek bunun fotoğrafa bağlanmış olmasına rağmen subut bulan suç yönünden mahkumiyet kararı yerine beraat kararı verilmesi,

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 3. fıkrasında yer alan ''etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile'' ibaresinin madde metninden çıkarıldığı, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca;

''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek sanığın eylemine uyan 5237 sayılı 151. maddesinde tanımı yapılan mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamına alındığı, birlikte işlenmesi nedeniyle basit kasten yaralama suçunun da uzlaşma kapsamına girdiği anlaşılmış olmakla, TCK'nın 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek,

atılı suçlar yönünden 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,