Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/4796 K.2020/8030

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında TCK'nın 142/1-b, maddesi uyarınca tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden TCK'nın 143. maddesi gereği 1/3 oranında arttırım yapılırken 2 yıl 16 ay hapis cezası yerine 3 yıl 4 ay hapis cezası verilmesi sonraki uygulama neticesinde cezanın doğru belirlenmesi karşısında bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Sanık hakkında daha önce 04/11/2014 tarihli ve 2013/603 Esas, 2014/ 555 karar sayılı karar ile Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesince TCK'nun 142/1-b, 62 maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmolunmasına, bu kararın sanık lehine temyiz edilmesine, Yargıtay 13. Ceza Dairesince 23/10/2018 tarihli ve 2018/1924-14607 karar numaralı bozma kararı ile bu kararın CMUK'nun 326/son maddesi gereğince sanık hakkında ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın korunmasına karar verilerek bozulmasına rağmen, yerel mahkeme tarafından Yargıtayın bozma kararına uyulması üzerine sanık hakkında sonuç olarak 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezasına hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,