Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/5128 K.2020/7772

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 10.03.2014 tarihinde işlediği iddia edilen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan verilen 5 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile ilgili olarak 02.10.2015 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş, bu karar 20.11.2015 tarihinde kesinleşmiştir. Denetim süresi içerisinde kullanmak için uyuşturucu madde satın alma suçunun işlenmesi nedeniyle hüküm 29.03.2019 tarihinde açıklanmıştır ve bu hüküm sanık tarafından temyiz edilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın hükmün açıklanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını düzenleyen 231. maddesinin 5. fıkrasının son cümlesinde "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmamasını ifade eder." denilmektedir.

Kanun'un amir hükmü ve Yargıtay'ımızın istikrar bulmuş içtihatları uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları, nihai bir hüküm değil, asıl hükmü askıda bırakan itiraza tabi bir mahkeme kararıdır. Denetim süresinde kasıtlı bir suç işlenmediği (ya da denetim süresinde varsa öngörülen tedbirlere uyulduğu) takdirde, askıda olan mahkûmiyet hükmü hukuk aleminde neşv-ü nema bulmadan düşme kararı verilmesi gerekecektir.

Açıklanan bu hükmün tâbi olacağı kanun yoluna gelince;

5271 sayılı CMK’nın sistemine göre, 223. maddede belirtilen nihai hükümler (mahkûmiyet, beraat, red, düşme ve ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlar) kural olarak olağan kanun yolu denetimine tabidirler.

Olağan kanuyolları istinaf ve temyizdir.

5271 sayılı CMK'nın 272 ve devamı maddelerine göre, mahkûmiyet hükümlerinin miktar itibariyle kesinlik istisnaları dışında istinaf kanun yoluna tâbi olduğunda da kuşku bulunmamaktadır.

Ancak;

İstinaf mahkemeleri 20 Temmuz 2016 tarihinden itibaren faaliyete geçtiğinden bu tarihten önce verilen nihai hükümler kesinleşinceye kadar, 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi uyarınca 1412 sayılı CMUK'daki usule göre, istinaf değil, temyiz kanun yoluna tâbidirler.