Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/5152 K.2020/9702

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında 06.07.2009 tarihinde işlediği iddia edilen hırsızlık suçundan verilen 3 ay 18 gün hapis cezası ile ilgili olarak 25.11.2010 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş, bu karar 10.01.2011 tarihinde kesinleşmiştir. Denetim süresi içerisinde Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesi’nin 28.05.2014 tarih ve 2013/117-2014/53 E.-K. sayılı ilamı ile hakkında verilen 5237 sayılı TCK’nın 86/2, 86/3-e ve 35. maddeleri uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezası; TCK’nın 86/2 ve 86/3-e maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası ile TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin olarak ihbarda bulunulmuştur.

İhbara konu suçlardan kullanmak için uyuşturucu madde satın alma suçuna ilişkin verilen tedbir 31.07.2014 tarihinde kesinleşmiş, diğer cezalar yönünden ise dosya temyiz incelemesi için Yargıtay’a gönderilmiştir.

Mahkeme, tedbire yönelik 31.07.2014 tarihli kesinleşmeyi esas alarak 28.01.2015 tarihinde kararı açıklamış, bu hüküm suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 03.04.2018 tarih ve 2018/1420-4931 E.-K. sayılı ilamı ile hükmün açıklanamayacağı gerekçesiyle bozulmuştur. Bozma sonrası mahkemece bozmaya uyularak 22.10.2018 tarih ve 2018/401-511 E.-K. sayılı ilam ile hükmün açıklanmasına yer olmadığına şeklinde karar verilmiş ve bu karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Bu arada suça sürüklenen çocuk hakkında silahla kasten yaralama suçundan verilen hapis cezalarına ilişkin kararlar Yargıtay 20. Ceza Dairesi’nin 08.05.2019 tarih, 2017/5283-2019/2800 E.-K. sayılı ilamı ile onanarak 08.05.2019 tarihinde kesinleşmiştir. Kasten yaralama suçundan verilen cezaların kesinleşmesinin ardından mahkemece bu kesinleşme işlemi esas alınarak en son 15.10.2019 tarihinde hükmün açıklanmasına karar verilmiş ve bu hüküm suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın hükmün açıklanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını düzenleyen 231. maddesinin 5. fıkrasının son cümlesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukuki sonuç doğurmamasını ifade eder" denilmektedir.

Kanun'un amir hükmü ve Yargıtay'ımızın istikrar bulmuş içtihatları uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları, nihai bir hüküm değil, asıl hükmü askıda bırakan itiraza tabi bir mahkeme kararıdır. Denetim süresinde kasıtlı bir suç işlenmediği (ya da denetim süresinde varsa öngörülen tedbirlere uyulduğu) takdirde, askıda olan mahkumiyet hükmü hukuk aleminde neşv-ü nema bulmadan düşme kararı verilmesi gerekecektir.

Açıklanan bu hükmün tabi olacağı kanun yoluna gelince;

5271 sayılı CMK’nın sistemine göre, 223. maddede belirtilen nihai hükümler (mahkumiyet, beraat, red, düşme ve ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlar) kural olarak olağan kanun yolu denetimine tabidirler.

Olağan kanun yolları istinaf ve temyizdir.

5271 sayılı CMK'nın 272 ve devamı maddelerine göre, mahkumiyet hükümlerinin miktar itibariyle kesinlik istisnaları dışında istinaf kanun yoluna tabi olduğunda da kuşku bulunmamaktadır.

Ancak;

İstinaf mahkemeleri 20 Temmuz 2016 tarihinden itibaren faaliyete geçtiğinden bu tarihten önce verilen nihai hükümler kesinleşinceye kadar, 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi uyarınca 1412 sayılı CMUK'daki usule göre, istinaf değil, temyiz kanun yoluna tabidirler.