Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/6973 K.2020/9546

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın eylemi 5237 sayılı TCK’ nın 152/1-a maddesine uyduğu halde sanık TCK' nın 152/1 maddesi gereğince cezalandırılıp madde fıkrasının ilgili bendi gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK’ nın 232/6 maddesine muhalefet edilmiş ise de; bu husus mahallinde giderilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Sanığın tekerrüre esas alınan ilamında birden fazla hükümlülük kararı bulunması karşısında, en ağır cezayı içeren hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmemiş ise de; 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesinde, “Tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınacak cezanın en ağırından fazla olamaz” hükmü uyarınca tekerrüre esas alınacak miktarın infaz aşamasında belirlenebilecek olması nedeniyle bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK' nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi' nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.