Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/7262 K.2020/10346

Konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1, 31/3 (2 kez), 62 (2 kez), 151/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün hapis ve 1.320,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair İstanbul Anadolu 5. Çocuk Mahkemesinin 15/03/2018 tarihli ve 2017/159 esas, 2018/178 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 06/06/2018 tarihli ve 2018/618 değişik iş sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 04/05/2020 gün ve 94660652-105-34-4457-2020-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04/06/2020 gün ve 2020/48915 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddî boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, adı geçen suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçları ile birlikte işlediği iddia olunan hırsızlık suçundan hakkında hükmolunan mahkûmiyet hükmü yönünden istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 21/02/2019 tarihli ve 2018/2674 esas, 2019/373 sayılı kararı ile hükmün bozulmasını müteakip, mahkemesince yeniden karar verilmek sureti ile sanığın atılı hırsızlık suçunu işlediğine dair yeterli kesin delil bulunmadığından bahisle beraatine karar verildiği,

hırsızlık suçunun yanında işlenen mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarına ilişkin olarak hükümlerin açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle istinaf incelemesine konu edilemediği anlaşılmış ise de; mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarının beraat kararı verilen hırsızlık suçuyla bağlantılı olduğu ve her üç suçun birlikte işlendiğinin iddia edildiği,

sanığın mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarını işlediğine dair de mahkûmiyete yönelik kesin delil elde edilemediği gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 10/04/2017 tarihli ve 2017/54876 esas sayılı iddianamesi ile hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda

İstanbul Anadolu 5. Çocuk Mahkemesinin 05/06/2012 tarihli ve 2009/233 esas, 2012/140 sayılı kararı ile sanığın konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyetine ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, hırsızlık suçundan ise 3 yıl 4 ay apis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararına karşı istinaf talebi üzerine kararın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 21/02/2019 tarihli ve 2018/2674 esas, 2019/373 sayılı kararı ile hükmün bozulmasını müteakip, mahkemesince suça sürüklenen çocuğun atılı hırsızlık suçunu işlediğine dair yeterli kesin delil bulunmadığından bahisle beraatine karar verildiği anlaşılmakla, mahkumiyetine karar verilen konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından da beraat kararı verilmesi gerektiği belirlenmekle,