Yargıtay 13. Ceza Dairesi E.2020/8215 K.2020/11841

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiği kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinin 6545 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önce 21/06/2014 olduğu ve suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki alt sınır 2 yıl hapis cezası olduğu halde temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2-Sanığın tekerrüre esas başka ilamının bulunduğu ancak tekerrüre esas alınan ilamın 2010/725 olan esas numarasının 2010/125 olarak yazılması yazım hatası olarak görülmüş, Şanlıurfa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/725 esas 2012/38 karar sayılı ilamının incelenmesinde; sanık hakkında yaş küçüklüğü nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesinin uygulandığı, 5237 sayılı TCK'nın 58/5. maddesine göre fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağı gözetilerek, bahse konu hükmün tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

3-Adli Emanetin 2014/3476 numarasında kayıtlı 1 adet ibaresiz yırtık siyah renkli poşet, 1 adet ibaresiz siyah renk naylon poşet suçun sübutuna ilişkin delil olarak değerlendirilen eşya vasfında olduğundan, delil olarak dosyada saklanması yerine, TCK'nın 54/1. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,