Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2006/4969 K.2006/8582

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde daacı ve davalı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan ... ve ... ... ...’nin, 11.3.1998 tarihli borç ikrarını havi belge gereğince kendisine 25.000 DM borçlu olduklarını, diğer davalı şirketin de bu borcun 14.500 DM’lık kısmını ödemeyi kabul ettiğini ileri sürerek, 25.000 DM alacağın 11.3.1998 tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte fiili ödeme günündeki kur karşılığı Türk Lirası üzerinden davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ..., davacının aracılık hizmetini yerine getirmediğini savunarak davanın reddini dilemiş, diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, borç ikrarını havi belgeler gereğince 14.500 DM karşılığı olan 7.413,73 Euro yönünden davalı ... Ltd. Şirketi, 25.000 Dm karşılığı olan 12.782,29 Euro yönünden de davalılar ... ve ... ... ... sorumlu olmak üzere, alacağın 20.12.1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı yasanın 4/a maddesinde belirtilen faiziyle birlikte davalılardan müştereken tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalılardan ... ve ... ... ... tarafından verilen 11.3.1998, diğer davalı şirket tarafından verilen 31.3.1999 tarihli belgelere dayanarak 25.000

alacağının davalılardan müteselsilen tahsili talep etmiştir.

Türk Ticaret Kanununun 7/1. maddesinde “İki veya daha fazla kimse, içlerinden yalnız biri veya hepsi için ticari mahiyeti haiz bir ... dolayısıyla diğer bir kimseye karşı müştereken borç altına girerlerse mukavelede aksi kararlaştırılmış olmadıkça müteselsilen mesul sayılırlar.” Hükmü bulunmakta olup, 11.3.1998 ve 31.3.1999 tarihli borç ikrarını taşıyan belgeler gereğince davalılar, aynı borç nedeniyle davacıya karşı müştereken borç taahhüdü altına girmiş olduklarından, Ticaret Kanununun 7/1. maddesinde düzenlenen teselsül karinesi dolayısıyla davacıya karşı müteselsilen sorumludurlar.

Bu nedenle mahkemece hükmedilen alacağın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde “davalılardan müştereken tahsiline” şeklinde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Davalılardan ... ve ... ... ..., 11.3.1998 tarihli belge gereğince davacıya 25.000 DM, diğer davalı şirket ise, 31.3.1998 tarihli belge gereğince, 11.3.1998 tarihli belgede belirtilen 25.000 DM’lık borç ikrarının 14.500 DM’lık kısmını ödemeyi kabul ve taahhüt etmiş olduğundan mahkemece, davalılardan ...

Limited Şirketinin, alacağın 14.500 DM’lık kısmından sorumlu tutulmak suretiyle, 25.000 DM alacağın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesi gerekirken, 14.500 DM karşılığı olan 7.413,73 Euro yönünden davalı ... Ltd.

Şirketi, 25.000 DM karşılığı olan 12.782,29 Euro yönünden de davalılar ... ve ... ... ... sorumlu olmak üzere toplam 39.500 DM’ın tahsiline karar verilmiş gibi, infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.