Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2007/3497 K.2007/8529

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılara murislerinden intikal eden taşınmazdaki hisseyi satın almak için davalılarla sözleşme yaptığını, davalı ...'ye 22.500,00 YTL, diğer davalı ...'ye 22.000,00 YTL ödediğini ve davalıların hissesini tapuda devir aldığını, ancak tapuda satış bedelinin 10.000,00 YTL olarak gösterildiğini, daha sonra dava dışı diğer hissedarın açtığı sufa davası sonunda tapunun elinden alındığını ve o davada 10.000,00 YTL satış bedeli ve 436,00 YTL tapu masrafının masrafının kendisine iadesine karar verildiğini, taşınmaza elektrik, su, aidat olarak 716,46 YTL daha ödediğini belirterek 22.500,00 YTL'nin davalı ...'dan, 22.000,00 YTL'nin davalı ...'dan ve 1.152 YTL'nin de hir iki davalıdan faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalılar, tapuda işlemleri bizzat davacının yaptığını ve satış bedelini düşük gösterdiğini savanarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davacının şufa davası sonunda tahsil ettiği 10.436,00 YTL'nin mahsubu sonucu 17.282,00 YTL'nin davalı ...'dan, 16.782,00 YTL'nin de ...'dan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının, taşınmazdaki davalılara ait hisseyi satın almak için davalılarla sözleşme yaparak davalı ...'ya 22.500,00 YTL, diğer davalı ...'a 22.000,00 YTL ödediği ve bu suretle taşınmazın davacı adına tescil edildiği, ancak taşınmazın diğer hissedarı dava dışı şahıs tarafından açılan şufa davasında tapuda gösterilen satış bedeli 10.000,00 YTL 2007/3497-8529

ve tapu masrafı olan 436,00 YTL'nın dava dışı hissedar tarafından dosyanın davacısına ödenmek suretiyle davanın kabul edildiği anlaşılmakta olup, bu husus tarafların ve mahkemenin de kabulündedir. Davalılar, davacının emlakçı olup, tapuda satış işlemlerinin bizzat davacının yaptığını ve satış bedelini düşük gösterdiğini savunmuşlardır.

Taraflar arasındaki adi yazılı sözleşmelerden ve davalıların şufa davasındaki beyanlarından davacının davalı ...'ya 22.500,00 YTL, davalı ...'a ise 22.000,00 YTL ödediği anlaşılmakta olup, davacının gerçekte 44.500,00 YTL ödeyerek satınaldığı taşınmazın yaptığı masraflarla birlikte 10.436,00 YTL karşılığı elinden çıkması karşısında bir zarara uğradığı açıktır.

Ne varki davacının bu zararına davalıların sebebiyet verip vermediği (uygun illiyet bağı) veya davalıların sebepsiz zenginleşmelerinin olup olmadığı üzerinde duralmamıştır.

Satıma konu taşınmaz davalılara ait hisselerin gerçekte 44.500,00 YTL olduğu anlaşılmakta olup, davalılar satış bedeli olarak taşınmazın ... değerini aldıklarına ve edimlerini yerine getirmek suretiyle taşınmazdaki hisselerinin kullanımını davacıya devir ve teslim ettiklerine göre, davalıların bir sebepsiz zenginleşmesinden söz etmek olanaksızdır. O halde davalılara sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre başvurulması mümkün değildir.

Gerçekleşen davacı zararının nereden kaynaklandığı irdelendiğinde; bunun tamamen taşınmaz bedelinin resmi senette düşük gösterilmek suretiyle satıştan doğan vergilerden kaçınmaya yönelik davranıştan kaynaklandığı görülmektedir. Davacıda bu surette satımdan dolayı az vergi ödemiştir. Taşınmaz değerinin resmi kayıtlarda az gösterilmesinden dolayı menfaat temin eden davacının bu eyleminden dolayı kendi kusuru ile zarar gördüğü açıktır. Hukukun temel ilkelerine göre hiç kimse kendi kusurundan lehine sonuç çıkaramaz. Böyle olunca davacı kendi kusuru ile sebebiyet verdiği zarara katlanmak zorunda olup, mahkemece davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.