Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2007/9932 K.2007/14583

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 31.3..2004 tarihinde davalı şirketten ... ... marka (0) km bir araç satın aldığını, aracın sık sık arızalandığını, servise götürdüğünü,sonuç alamadığınıve arızaların devam ettiğini, araçtan sürekli olarak yararlanamadığını ileri sürerek ödediği 30.873.593.160 TL'nın faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemişdir.

Mahkemece, bilirkişi raporu esas alınmak ve arızaların gizli ayıp niteliğinde olduğu gerekçe gösterilmek suretiyle aracın iadesine, araç bedeli olarak ödenen 30.873.593.160 TL' den aracın kazaya karışması ve bu kaza neticesinde araçta değer düşüklüğü meydana gelmesi nedeniyle 2.000 YTL nın mahsubundan sonra bakiye 28.873 60 YTL nın dava tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davaya konu araç davacı yedinde olup, davacı mevcut ayıplar nedeniyle araçtan yararlanamadığını, iddia ve ispat etmiş değildir. Davacı aracı, davalı satıcı da satış tarihinden itibaren davacı tüketicinin ... olduğu satış bedelini kullanmıştır. Hal böyle olunca aracın iadesi 2007/9932-14583

nedeniyle davalı satıcı kullanma bedeli,davacı tüketici de ödenen tutar yönünden aracın iade tarihine kadar faiz isteyemez. Mahkemenin bu yönü gözardı ederek dava tarihinden itibaren faize hükmetmiş olması, usül ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi,yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması, HUMK 438/7 maddesi hükmü gereğidir.