Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2008/3432 K.2008/8791

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca davalılar temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan ...’ın kendilerinin kardeş kuruluşu olan dava dışı ... Depo A.Ş de depo şefi olarak çalıştığını,bu davalının diğer davalı kardeşi ...’a ödenmek üzere kendilerinden 20,000 YTL tüketim kredisi istediğini,sigortasından gelen parayla borcunu kapatacağını söylediğini, 20.000 YTL tutarında çek verdiklerini ve bu çeki diğer davalının tahsil ettiğini,borcun ödenmediğini ileri sürerek toplam 28.500 YTL nın paranın bankadan çekildiği20.5.2004 tarihinden itibaren Merkez Bankasının kısa vadeli avans faizine uyguladığı ticari reeskont faizinin %90 ı oranında uygulanacak faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, 27.259 YTL üzerinden davanın kabulüne 20.000YTL asıl alacağa dava tarihinden itibaren Merkez Bankasının kısa vadeli kredilere uyguladığı ticari reeskont faizi uygulanmasına karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı dava dilekçesinde açıkça Merkez Bankasının kısa vadeli kredilere uyguladığı ticari reeskont faizinin %90 ı oranında faiz istemiş olmasına rağmen mahkemenin oran belirtmeksizin %100 anlamına gelecek şekilde talep edilen

2008/3432-8791

miktarı aşmak suretiyle ticari reeskont faizine hükmetmiş olması, HUMK’nun 74 maddesine aykırı olup,bozmayı gerektirir. Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7.maddesi gereğidir.