Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2009/5258 K.2009/6610

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kendisine ait taşınmazın satışı için davalıya vekaletname verdiğini, davalının vekaleten taşınmazı dava dışı ... ’e 25.06.2003 tarihinde 13.000YTL bedelle sattığını ancak bedeli kendisine ödemediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 13.000YTL satış parasının resmi satış tarihi olan 25.06.2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile; 13.000 YTL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının, davalıyı kendine ait taşınmazı satması için vekil tayin ettiği ve bu hususta 19.03.2002 tarihli vekaletnamenin düzenlendiği taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmadığı gibi bu husus tarafların ve mahkemenin de kabulündedir. Davacı ile davalı arasındaki ilişki bu mahiyeti itibariyle vekalet ilişkisidir. Hal böyle olunca davalı vekil B.K. 392/2 maddesi uyarınca zimmetinde kalan paranın faizini de vermeye mecburdur. Vekile B.K 392/2 maddesi ile yüklenen bu sorumluluk nedeniyle paranın iadesi açısından B.K. 101. maddesince temerrüde düşürülmesine gerek bulunmamaktadır. O nedenle davalı vekil,

2009/5258-6610

aldığı paraları tahsil ettiği tarihten itibaren faizi ile ödemekle yükümlüdür. Davalı davacıya vekaleten taşınmazı 25.06.2003 tarihinde satıp bedelini tahsil etmiştir. Mahkemece satış tarihi olan 25.06.2003 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken dava tarihinden itibaren faize hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.nun 438/7 maddesi gereğidir.