Davacı, davalı belediyenin sorumluluğunda bulunan .Köy yolunda demiryolu üzerindeki hemzemin geçide otomatik koruma tesisi kurulduğunu ve çalışır vaziyette olduğunu tesis için yaptığı 116.550.55 YTL masrafın Karayolları Trafik Kanunun 7,10,12 ve diğer maddelerine göre davalı tarafından ödenmesi gerektiği halde ödenmediğini bildirip, faiziyle tahsilini istemiştir.
Davalı,davanın reddini dilemiştir.Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar arasındaki ihtilaf, belediye sınırları içerisinden geçen demiryolu ile kesişen karayolu üzerine alt üst geçit yapma ile diğer emniyet tedbirlerini almanın T.C.D.D 'na mı, yoksa belediyeye mi ait olduğu konusundan kaynaklanmaktadır.5393 Sayılı Belediye Kanununun, belediyelerin görev ve sorumluluklarını belirten 14. maddesinin 1. fıkrasının a bendinde " İmar, su ve kanalizasyon, ulaşım gibi alt yapı hizmetlerini yapar veya yaptırır." hükmü ile,
yine aynı kanunun belediyenin yetki ve imtiyazlarını düzenleyen 15. maddesinin 1. fıkrasının son cümlesinde, "Kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmek" hükmü getirilmiştir.
Öte yandan, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun "Karayolu Trafik güvenliği" başlıklı 18. maddesinin 1. fıkrasında, karayolunun yapım ve bakımı ile görevli ve sorumlu bütün kuruluşların karayolu yapısını, trafik güvenliğini sağlayacak durumda bulundurmakla yükümlü oldukları, aynı yasanın "Belediye trafik birimleri, görev ve yetkileri" başlıklı 10. maddesinin "b" fıkrasının 1. bendinde ise, yapım ve bakımdan sorumlu oldukları yolları trafik düzeni ve güvenliğini sağlayacak durumda bulundurmanın belediye trafik birimlerine ait olduğu belirtilmiştir.Yine T.C.D.Demiryolları Ana Statüsünün Ek.
2. maddesinde, demiryolunun, karayolu, köy yolu ve benzeri yollar ile yaptığı kesişmelerde demir yolunun anayol sayılacağı, bu kesişmelerde yapılan yeni yolun bağlı olduğu kurum ve kuruluşun alt ve üst geçit yapmak ve diğer emniyet tedbirlerini almakla yükümlü olduğu kuralı bulunmaktadır.
Yine 3.1.1996 tarihli resmi gazetede yayınlanan "Hemzemin Geçitlerin Korunması, bakım ve geçit bekçilerinin görevlerine dair yönetmeliğin 24. maddesinde de, diğer kamu kurum veya kuruluşlarının, kendi sorumluluklarındaki yollarda teşekkül eden hemzemin geçitlerde kazaların önlenmesi amacı ile bekçili bariyer konulmasının usulü düzenlenmiş olup, anılan maddenin son fıkrasında;
hemzemin geçitlerde, bağlı olduğu kamu kurum ve kuruluş personelinin geçit bekçisi olarak görevlendirilebilmesi için T.C.D.D ile bu kurum ve kuruluşlar arasında protokol imzalanması ve protokolün ilgili kuruluşun karar organınca, somut olayımızda Belediye Encümeni ve noter tarafından da onaylanmasının gerektiği kuralı getirilmiştir.
Yukarıda açıklanan mevzuat hükümlerinin birlikte değerlendirilmesinden, belediye sınırları içerisindeki yolların yapım ve bakımında görevli olan belediyelerin, bu yolların trafik düzeni ve güvenliğini de sağlamakla yükümlü oldukları, bu yükümlülükler içinde yapım ve bakımından sorumlu olduğu yolların demiryolu ile kesiştiği yerlerde alt ve üst geçit yapma, hemzemin geçidi bekçili bariyerli hale getirme, otomatik koruma tesisini kurma ve diğer emniyet tedbirlerini de almanın bulunduğu sonucu çıkmaktadır.Öyle olunca Kurşunlu Belediye sınırları içerisinde,
köy yolundaki hemzemin geçide bariyer otomatik koruma tesisi kurmak ve çalıştırmak davalı belediyeye aittir. Davalı belediyenin görevi olduğu halde yapmadığı bu hemzemin geçide otomatik koruma tesisini yapan davacının, vekaletsiz ... görme (BK. 410 vd md.) hükümlerine göre yaptığı masrafları davalıdan istemekte haklıdır.
O nedenle, mahkemece aksi düşüncelerle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 9.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.