Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2010/1353 K.2010/8095

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı dava dilekçesinde; Özel ... otobüsü işletmeciliği ile ilgili olarak davalı ile yaptığı sözleşme çerçevesinde; 21.04.1998 tarihli tahsilat makbuzu ile 7.500 tam bilet karşılığı 300.000.000 TL ödediğini, Belediye encümen kararı ile de 2002 yılında aracı devrettiğini, aracı devrettiği şahıstan da güvence bedeli alındığını, güvence bedeline ilişkin yönetmeliğin 8.maddesi çerçevesinde 7.500 tam bilet karşılığını talep ettiğini ancak ödenmediğini belirterek, ödediği güvence bedelinin bankaların mevduata verdikleri yıllık ortalama faiz oranları gereğince güncel değerinin hesaplanarak, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 7.100 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, cevap dilekçesinde: Davacının otobüsü ile toplu taşımacılık yapmakta iken, 2002 yılında bu hakkını dava dışı bir şahsa devrettiğini, kendi rızası ile aracını devrettiği için taşıma yönetmeliğine göre; yatırılan teminatın kendi rızası ile ayrılma halinde iade olunamayacağının hükme bağlandığını, geri ödemenin kabul edilmesi halinde ise, yalnızca yatırılan miktar kadar geri ödeme yapılabileceğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava davacı tarafından taraflar arasında imzalanan sözleşme gereğince davacı tarafından yatırılan güvence bedelinin iadesine ilişkin olup, sözleşmenin 2.maddesine göre; işletici sıfatı bulunan davacının 2.11.2000 tarihli “Otobüsle Toplu Taşımacılık Esaslarına Dair Yönetmelik”

Hükümlerine uyacağı ve yapılacak değişiklikleri ve bunların tüm yasal sonuçlarını aynen tatbik edeceği belirtilmiştir. Bu halde sözleşmenin eki niteliğinde bulunan anılan yönetmeliğin 26.maddesine göre ise; yönetmeliğin cezai hükümlerine göre ruhsatı iptal edilen aracın güvence bedelinin işleticisine geri ödenmeyeceği belirtilmiş olup, işleticinin rızası ile aracını devretmesi halinde güvence bedelinin iade edilip edilmeyeceği hususu ayrıca ve açıkça düzenlenmemiştir.

Anılan yönetmelik yerine yürürlüğe konularak eski yönetmelik hükümleri yürürlükten kaldıran 12.06.2006 tarih ve 10/149 karar sayılı Yönetmeliğin 8.maddesinde ise “Güvence Bedelinin” tanımı yapılarak, güvence bedelinin geri ödenmesi gerekli olduğu durumlarda ödeme günündeki 7500 tam bilet bedeli esas alınarak geri ödeneceği hususu düzenlenmiştir.

Her ne kadar mahkemece davacı tarafından yatırıldığı belirtilen 300 TL nin dava tarihindeki ortalama mevduat faiz oranları ile işlemiş faizi ile birlikte 8.138. TL olduğu belirtilerek bu miktara hükmedildiği anlaşılmış ise de; 2006 tarihli yönetmelik hükmü de dikkate alınarak ve davacının da temyiz itirazlarının bulunmadığı, davalının kazanılmış hakkı nazara alınarak, dava tarihindeki 7500 tam bilet bedeli karşılığına hükmetmek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usule ve yasaya aykırı olup. Bozmayı gerektirir.