Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2010/15889 K.2011/7072

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankanın tüketici kredisi borcunu dayanak göstererek kendisi aleyhine icra takibi yaptığını, ancak dayanak sözleşmedeki imzanın kendisine ait olmadığını kredide kullanmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tesbitini istemiştir.

Davalı davacının kullandığı kredinin bankada bulunan hesabına aktarıldığını ve davacının bu hesaptan krediyi kullandığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu benimsenmek suretiyle davacının davalı bankaya 7737,90 TL borçlu bulunduğunun tesbitine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalının davacı aleyhine toplam 7776,79 TL üzerinden icra takibinde bulunduğu sabittir. Mahkemece davacının 7737,90 TL borçlu olduğunun tesbitine karar verilmiş olup, bir başka söyleyişte davacının 7737,90 TL'na ilişkin talebi reddedilmiştir. Hal böyle olunca rededilen 7737,90 TL üzerinden davalı yararına vekalet 2010/15889 2011/7072

ücretine hükmedilmesi gerekir. Öte yandan davada kabul edilen kısım ise 38,79 TL olup, bu miktar üzerinden davacı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi zorunludur. Mahkemece, değinilen bu yönler gözetilerek, reddedilen kısım üzerinden davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu husus hakkında olumlu olumsuz herhangi bir karar verilmemiş olması ile davada kabul edilen kısım üzerinden davalı aleyhine tarifenin üzerinde vekalet ücretine hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden usulün 438/7 maddesi geregince hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.