Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2010/18063 K.2011/7095

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirketten 2005 yılında yaptığı alışverişlerde imzaladığı sözleşmeler nedeniyle düzenlenen 20.11.2005, 17.12.2005, 10.12.2005 ve 10.01.2006 vade tarihli bonoların ikisini asıl borçlu, diğer ikisini kefil sıfatıyla imzaladığını, borcun ödenmemesi üzerine davalı şirket tarafından ayrı ayrı ... 7. İcra Müdürlüğünün 2006/4474 e., 2006/4475 e. ile ...

1.İcra Müdürlüğünün 2006/22464 e. ve 2006/22436 e. sayılı dosyaları ile kambiyo senedine dayalı icra takipleri başlatıldığını, ...

7.İcra Müdürlüğü dosyalarından maaşına haciz konularak tahsilat yapıldığını ve dosyaların infazen kapandığını, diğer dosyalardan henüz tahsilat yapılmadığını, 4822 Sayılı Yasa ile değişik 4077 Sayılı Yasanın 6. maddesi gereğince sözleşmelerin 12 punto ile düzenlenmesinin gerektiğini, davalının hazırladığı sözleşmelere tek taraflı koyduğu şartlar ile %30 cezai şart, yıllık %48 veya aylık %10 temerrüt faizi gibi haksız meblağlar tahsil ettiğini,

davaya konu bonoların sözleşmelerin eki olduğunun açık olduğunu ileri sürerek sözleşmelerdeki haksız şartların iptali ile fazladan ödenen bedele yönelik şimdilik 2.750 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsili istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir. 2010/18063-2011/7095

Davacı, davalı ile akdetmiş olduğu sözleşmelerin haksız şartlar içerdiğini, bu kapsamda aleyhine yapılan icra takibi sonucu fazla ödeme yaptığını belirterek eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, bilirkişiden rapor alınmıştır.

18.1.2010 tarihli bilirkişi raporu ile sözleşmelerin davalı şirket tarafından matbu, standart olarak hazırlandığı, 12 punto koyu siyah harflerle düzenlenmediği davacı şirketin yüksek oranlarda temerrüt faizi ve cezai şart talebinde bulunmasının TMK’nun 2.maddesi gereği iyi niyet kurallarına aykırı olduğu, davacı şirketin davacıdan yıllık %25 oranında temerrüt faizi talebinde bulunmasının hakkaniyete uygun olacağı belirlenmiştir. Bu hususlar Mahkemenin de kabulündedir.

Ne var ki, Mahkemece dava tarihi itibariyle davacının borçlu bulunduğu ve fazla ödemesi bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, bilirkişi raporunda da belirlendiği üzere dava tarihi itibariyle davacının tahsil edilip infazen kapanan icra dosyalarında fazla ödemesi olduğu, henüz tahsil aşamasına gelmeyen diğer dosyalarda da fazla borç çıkarıldığı açıktır.

Hal böyle olunca, Mahkemece davacıdan fazla tahsil edilen miktarların istirdadına, henüz tahsil edilmeyen fazla kısımlar yönünden ise borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi gerekirken aksine düşünce ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.