KÜNYE
(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi 2010/3596 E., 2010/10442 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Temmuz 2010
- Mahkemesi
- ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, 2005 yılı Haziran ayında davalı şirketten 42 BN 888 plakalı 2000 model Uno S marka aracı 9.000,00 YTL bedelle satın aldığını,bedelini 3.000,00 er YTL tutarında 3 ayrı çek verdiğini,çeklerden birinin bedelini elden ödendiğini,diğer 2 çekin bankadan tahsil edildiğini,aracı teslim aldığını,ancak trafik kaydının devrinin yapılmadığını,20/03/2006 tarihinde trafik polisleri tarafından yasak yere park sebebi ile aracın otoparka çekildiğini, aracı almaya gittiğinde davalı tarafın aracın ruhsatını vermediğini, ödenen bedelinin de iade edilmediğini, 3. şahsa aracın satıldığını, davalı şirketin aracın bedelini tamamen almasına rağmen aracı teslim etmeyerek haksız kazanç elde ettiğini,öne sürerek 9.000,00 YTL davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı, davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Davalı, BK 101.maddesi uyarınca davadan önce temerrüde düşürülmediğine göre, 9.000.00 TL 'ye dava tarihinden, faiz yürütülmesi gerekirken 20/03/2006 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanması,
HUMK'nun 438/72 maddesi hükmü gereğidir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2010/3596, K. 2010/10442, 12 Temmuz 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama