KÜNYE
(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi 2010/602 E., 2010/9960 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Temmuz 2010
- Mahkemesi
- ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
297 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, ... parsel numaralı taşınmazı 18.7.1996 tarihinde davalıdan satın alarak adına tescil ettirdiğini ve akabinde dava dışı ...'na satarak devirettiğini, daha sonra Orman Bakanlığı'nın açtığı dava sonunda taşınmazın orman olarak hazine adına tescil edildiğini, bunun üzerine ...'nun kendisi aleyhine dava açtığını, o davada bedelin ödenmesine karar verildiğini, ...'ın kararı icraya koyması sonucunda ödeme yaptığını ileri sürerek 7.559,00 TL'nın tahsilini istemiştir.
Davalı davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece 6.039 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından emyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Davacı eldeki davada 7.559,00 TL'nın davalıdan tahsilini istemiş, mahkemece 6.039,56 TL'nın tahsiline karar verilmiştir. Dava kısmen kabul ve kısmende reddedildiğine göre, reddedilen kısım için, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir. Mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek davalı yararına vekalet ücretine hükmetmemesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.
Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2010/602, K. 2010/9960, 6 Temmuz 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama