Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2010/61 K.2010/6765

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, açtığı domates salçası teslim ihalesini davalının kazandığı ancak süresinde edimini yerine getirmediği için ihalenin feshedildiği ve ikinci ihalenin daha yüksek bir fiyatla başka bir firma ile yapıldığını bildirerek 35.700 TL fiyat farkının ilk ihalenin fesih tarihinden itibaren reeskont faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece iki ihale arasındaki fiyat farkından kaynaklanan 35.700 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren değişen oranlarda Merkez Bankasınca uygulanan reeskont faizi ile tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının açtığı domates salçası teslim ihalesini 1.70 TL fiyatla davalının kazandığı ancak süresinde edimini yerine getirmediği için 17.12.2007 tarihinde ihalenin feshedildiği ve 19.2.2008 tarihinde ikinci ihalenin 2.72 TL fiyat üzerinden başka bir firma ile yapıldığı, 35.000 kg üzerinden 35.700 TL fiyat farkının oluştuğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Taraflar arasındaki sözleşmenin, yüklenicinin edimini yerine getirmemesi halini de kapsayan 22/4.maddesinde ”…19,20,21.maddelerine göre sözleşmenin feshi halinde yükleniciler hakkında 26.madde hükümlerine göre işlem yapılır. Ayrıca sözleşmenin feshi nedeniyle idarenin uğradığı zarar ve ziyan yükleniciye tazmin ettirilir.”düzenlemesi getirilmiştir. Bu düzenleme ile sözleşmenin feshi nedeniyle

2010/61-6765

idarenin zararının ilk ihalenin fesih tarihinde oluştuğunun kabulü gerekir. Buna göre iki ihale bedeli arasındaki farka ilişkin tazminat talebinin ilk ihalenin feshinden itibaren faizi ile tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde infazda tereddüt doğuracak şekilde ödeme tarihinden itibaren faize hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HMUK’un 438/7. maddesi hükmü gereğidir.