KÜNYE
(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi 2011/10649 E., 2012/2215 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı ... Gen. Müd. avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, 16.10.2009 tarihinde davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti'den satın aldığı aracın iki defa aynı yerden arızalandığı ileri sürerek aracın değişimini istemiş, 01.12.2010 tarihli dilekçe ile de talebinin aracın dava tarihindeki değeri olan 31.000 TL'nin tahsili olduğu bildirmiştir.
Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.
Mahkemece, davacının onarım hakkını kullandığının değişim veya bedel iadesi koşullarının bulunmadığının belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine, 550 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı ... A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre Davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Davalının temyiz itirazlarının incelenmesinde; Davacı eldeki davada 01.12.2010 tarihli dilekçe ile talebinin 31.000 TL'nin tahsiline yönelik olduğu bildirmiş olup, dava tümüyle esastan reddedildiğine göre, yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davalı ... A.Ş. lehine 31.000 TL üzerinde hesaplanacak nisbi vekalet ücretinin tahsiline karar verilmesi gerekir. Mahkemenin
değinilen bu yönü gözardı ederek nisbi vekalet ücreti yerine maktu oranda vekalet ücretine hükmetmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.
Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden usulün 438/7 maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2011/10649, K. 2012/2215, 7 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama