Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2011/13804 K.2011/15488

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının şirketin 2006-2007 yıllarında muhasebe işlerini yürüttüğünü, ... ilişkisi nedeni ile zaman zaman fazla miktarlarda paralar verildiğini ancak şirketin vergi borçlarını ödemediği ortaya çıkınca ... ilişkisine son verildiğini, davalının ise avans para alacağını sebep gösterip aleyhlerine icra takibi yapıldığını, icra ve haciz baskısı ile ödeme planını kabul ettiklerini ancak şirketin hiçbir borcunun bulunmadığını ileri sürerek, borçlu olmadığının tesbitine ve % 40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya avans para mahiyetinde borç para verdiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının takipten dolayı borçlu olmadığının tesbitine, %40 kötü niyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm; davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, davalı aleyhine mahkemece ayrıca kötüniyet tazminatına hükmedilmiştir. İİK. 72. maddesi hükmü gereği kötüniyet tazminatına hükmedilebilmesi için, borçluyu menfi tesbit davası açmaya zorlayan takibin haksızlığı yanında, davalının takip yapmakta kötüniyetli olduğunun da

2011/13804-15488

kanıtlanması gerekir. Davalının yaptığı icra takibinde kötüniyetli olduğu ispat edilmemiştir. Alacaklının alacağın varlığını kanıtlayamaması takibin kötüniyetli olduğunu göstermez. Bu nedenle, davalının kötüniyetli olduğu e ispat edilemediğinden, bu kalem isteğin reddi gerekirken, davalı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HMUK’nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir .