Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2011/16146 K.2012/1528

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalılardan Umut Yapı Koop. Yön. avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı belediyeye ait itfaiye müdürlüğünde çalışmakta iken itfaiyeye yapılan başvuru üzerine davalı kooperatife ait sitenin baca temizliğine gittiğini, çatıya çıkmak için asansörde beklediği sırada asansör gelmediği halde kapının açılması sonucu asansör boşluğuna düşerek yaralandığını, belinin kırıldığını, erkekliğini kaybedecek şekilde uzuv kaybına uğrayarak sakat kaldığını, açılan ceza davası sonucu sanıkların mahkumiyetine karar verildiğini belirterek; 30.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... ve ... Belediye vekili zamanaşımı definde bulunarak davanın reddini dilemiştir.

Diğer davalılar duruşmalara katılmamış ve cevap vermemişlerdir.

Mahkemece zamanaşımında definde bulunan davalı ... Belediyesi ve ... yönünden davanın BK 60. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulü ile 12.500 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı Umut yapı Kooperatifi tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava konusu olay aynı zamanda haksız fiil teşkil ettiğinden mahkemece talep de dikkate alınarak olay tarihi itibariyle faize hükmedilmesi gerekirken mahkemece dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK. 438/7. maddesi gereğidir.