Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2011/17349 K.2012/5663

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalılardan 16.06.2006 tarihinde bir taşınmaz satın aldığını, davacı ... ile davalı ... arasında bu satışa ilişkin cayma akçesi sözleşmesi akdedildiğini, ve kendisininde davalıya sözleşme gereği 7.500,00 USD ödediğini, ancak taşınmazın sahibi davalı ...’nun satıştan vazgeçerek taşınmazı davacı üzerine geçirmediğini aralarında akdedilen sözleşmenin son cümlesine göre satıştan vazgeçen davalıların verilen bedelin iki katını ödemeyi taahhüt ettiklerinden, 15.000,00 USD cayma akçesinin ihtar tarihi olan 18.07.2005 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacı ... tarafından açılan davanın reddine, davacı ...’ın açtığı davanın kısmen kabulü ile dava konusu 7.500,00 USD nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...’dan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddi ile digger davalı ... hakkında açılan davanın reddine karar verilmiş, verilen karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2011/17349 2012/5663 2-Mahkemece, davalıların davacı tarafından 25.07.2005 tarihinde göderilen usulüne uygun ihtarla temerrüde düşürüldüğü gözetilerek 01.08.2005 tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren işleyecek yasak faize hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanması, HUMK.'un 438/7 maddesi hükmü gereğidir.