Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2011/18887 K.2012/2916

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankaya olan kredi borcu ve kredi kartı borcu nedeniyle 27.08.2009'da borç tasfiye sözleşmesi imzaladıklarını, sözleşme gereği belirlenen bedelin 12 taksite bölündüğünü ve bankaya tüm borcunu ödediğini, buna rağmen davalı bankanın hakkında başlattığı iki adet icra dosyası nedeniyle toplam 2.250,00 TL istediğini ileri sürerek, kredi ve kredi kartı borcu olmadığının tespitini, her iki icra dosyasından dolayı % 40 inkar tazminatının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, ... İcra Müdürlüğünün 2009/7019 E sayılı dosyasında davacının 936,64 TL asıl alacak yönünden borçlu bulunduğunun, kalan kısım yönünden borçlu olmadığının tespitine; 2009/7052 E sayılı dosyada 303,40 TL asıl alacak yönünden borçlu bulunduğunun ve kalan kısım yönünden borçlu olmadığının tespitine; 7052 E sayılı dosya kapsamında asıl alacak 2.996 TL nın, 7019 E sayılı dosya kapsamında 4.899 TL asıl alacağın % 40'ı oranında tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece davacı lehine % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmiş ise de, davalı bankanın haksız ve kötü niyetle icra takibine giriştiğinin kanıtlanması gerekmektedir. Somut uyuşmazlıkta icra takibinin haksız ve kötü niyetli olduğu hususu kanıtlanmadığı halde mahkemece yazılı şekilde davacı lehine % 40 icra inkar tazminatı talebinin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HMUK’un 438/7. maddesi hükmü gereğidir.