KÜNYE
(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi 2011/20014 E., 2012/3277 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Tüketici Mahkemesi
Karar Metni
293 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı .... A.Ş vekili davalı ile davacı bankanın ihtiyaç kredi sözleşmesi imzaladığını davalıya ihtiyaç kredisi kullandırıldığını kredi borcunun ödenmemesi nedeniyle alacağın tahsili istemiyle davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını davalının borca ve ferilerine itiraz etmesi nedeniyle itirazın iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı davanın reddini dilemiştir.
Mahkeme davanın kabulüne karar vermiş icra inkar tazminatı konusunda bir karar vermemiştir.Hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
İ.İ.K.nun 67/2 maddesi uyarınca borçlunun takip sırasında ödeme emrine itiraz etmesi ve alacaklının dava ederek haklı çıkması zorunludur. Borçlunun kotü niyetle itiraz etmiş olması yasal koşul değildir. İcra inkar tazminatı işin çabuk bitirilmesine engel olan borçluya karşı konulmuş bir yaptırımdır. Bunlardan ayrı alacağın likit ve belli olması gerekir. Borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tesbit edebilir durumda ise alacağın likit ve belli olduğunun kabulü gerekir. Öte yanda alacağın muhakkak bir belgeye bağlı olması da şart değildir.
Açıklanan yasal kurallar ışığında icra inkar tazminatı taleplerine konu olan alacaklar değerlendirildiğinde icra inkar tazminatı na hükmedilmesi gerekir. Mahkemece yanlış değerlendirme sonucu bu istem konusunda karar verilmemesi 2011/20014 2012/3277
usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden usulün 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmistir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2011/20014, K. 2012/3277, 17 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama