Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2012/17725 K.2013/6728

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kurum ile davalı arasında imzalanan yerinde emanet çeltik alım sistemi kapsamında toplam 900ton çeltiğin bu işleme tabi tutulduğunu ve davalıya sözleşmeler gereği makbuz senetleri verildiğini ancak davalının yedinde toplam 900ton çeltik olması gerekirken ilgiliye ait depolarda kurum tarafından yapılan kontrollerde 228,611kg çeltik kaldığının tespit edildiğini, davalının imzalamış olduğu sözleşmeler neticesinde depolarındaki çeltiğin miktar ve kalitesinden sorumlu olduğunu, davalının 900ton çeltiğinin zilyetliğinin kuruma geçtiğini,

bu nedenle yerinde olmayan çeltik ile meydana gelen kurum zararının daha fazla artmaması için kurumun bakiye kalan çeltiği kendi depolarına taşımak zorunda kaldığını, kurum depolarına yapılan taşıma nedeni ile oluşan masraflar, yükleme - boşlatma ve taşıma masrafları ile bakiye kalan çeltiğin depolarda muhafazası için yapılan masrafların kurum tarafından karşılandığını, halbuki sözleşmeler gereği bu masraflardan davalının sorumlu olduğunu belirterek, bu masraflar ile bakiye kalan çeltikte meydana gelen kalite kaybından doğan kurum zararı için 20.595,65TL'nin sözleşmede belirtilen %27 faiz oranı ile birlikte davalıdan tashilini istemiştir.

Davalı, cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 12.555,32TL asıl alacak ile bu alacağa dava tarihine kadar işlemiş 3.352,96TL faizin davalı taraftan alınarak faiz yönünden faize faiz işlemeyecek şekilde asıl alacağa dava tarihinden itibaren işleyecek %27 faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak davacı tarafa verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır.

Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 381, 388 ve 389 (yeni HMK 294,297) maddelerinde hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmış.

388.maddesinin son fıkrası (yeni HMK 297/son)ile "Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir" hükmü getirilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta açıklanan yasal düzenleme gözetilmeyerek, kısa kararda yalnızca davanın kısmen kabulüne denilmek suretiyle yetinildiği, gerekçeli kararda ayrıntılı hüküm kurulduğu, bu şekilde tefhim edilen kısa karar denetlenemediğinden çelişki yaratıldığı anlaşılmakla, HUMK.' nun 388/son (yeni HMK 297/son) madde ve fıkrası gereğince hükmün bozulması gerekmiştir. 2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.