KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2013/1854 E., 2013/4039 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Tüketici Mahkemesi
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, 26.3.1998 tarihinde davalılardan ... ’e kredi kullandırdıklarını, diğer davalıların bu sözleşmeyi müşterek borçlu müteselsil kefil olarak imzaladıklarını, yine davalı ... ’e 8.9.1998 tarihli sözleşme ile kredi açtıklarını, kredi borçlarının ödenmediğini ileri sürerek, fazlası saklı kalmak üzere 20.240,75TL'nin davalılardan,58.797,45TL’nin davalı ... ’den faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.
Davalı ..., davanın reddini dilemiş, diğer davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.
Mahkemece, görev Nedeniyle davanın reddine, karar kesinleştiğinde istek halinde dosyanın görevli ve yetkili ... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, Kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 331/2. maddesindeki “Görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmesi halinde, yargılama giderlerine o mahkeme hükmeder...” hükmü 2013/1854-4039
gereğince yargılama giderlerinden olan vekalet ücretine davaya bakacak mahkemenin karar vermesi gerektiği halde mahkemece davalılar ... ve ... yararına 600,00TL vekalet ücreti hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK’nun 438/7. maddesi hükmü gereğidir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2013/1854, K. 2013/4039, 21 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama