Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2013/20872 K.2013/30969

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 2004 yılında davalıya ait aracı haricen satın aldığını, aracın devri yapılmayınca geri vermek zorunda kaldığını, davalının ise söz konusu aracın vergi borcu nedeniyle kendisi aleyhine icra takibi başlattığını, taraflar arasında adi yazılı şekilde düzenlenen satış sözleşmesi ile kendisinin aracın mülkiyetini kazanmadığını, maliki ve zilyedi olmadığı aracın vergisinden sorumlu olmadığını belirterek, ... 9.İcra Müdürlüğü’nün 2010/1775 E. sayılı dosyasından davalıya borçlu olmadığının tespitine, icra takibinin iptaline, icra takibi haksız ve kötü niyetli olarak yapıldığından, davalının alacağın %40'ından az olmamak üzere icra inkar tazminatı ödemeye mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-İcra İflas Kanunu’nun 72. maddesinin, 5. fıkrası gereğince menfi tespit davasında alacaklının inkar tazminatına mahkum edilebilmesi için borçluyu menfi tespit davası açmaya zorlayan icra takibinin haksız ve kötüniyetle yapılmış olması gereklidir. Dava konusu olayda davalı alacaklının, takipte kötüniyetli olduğu, davacıyı zarara uğratmak kastıyla hareket ettiği ispat edilemediğine göre davacı borçlu yararına inkar tazminatına hükmedilmiş olması

2013/20872-2013/30969

usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK. nun 438/7. maddesi gereğidir.