KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2013/30872 E., 2014/10043 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla
- Tarihi
- 16/07/2013
- Numarası
- 2009/598-2013/490
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, davalılardan yüklenici M. O.. T..'nun yaptığı inşaatta diğer davalı taşeron H.. Ş..'e düşen daireyi bu davalıdan haricen satın aldığını, tapunun diğer davalı F.. Y..a devredildiğini, bu nedenle zarara uğradığını ileri sürerek tapunun iptali ile adına tesciline olmazsa ödediği bedelin faizi ile müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.
1-Davacı tarafından davada dayanılan 18.11.2007 tarihli komisyoncu emlak satış protokolü ve 3.1.2008 tarihli ek protokolde taşınmazı satan kişinin inşaatta parke işlerini yapan davalı H.. Ş.. olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Davalı yüklenicinin satıcı sıfatı bulunmamaktadır. Dayanılan sözleşmeler resmi biçimde yapılmadığı için geçersizdir. Mahkemece, geçersiz sözleşme uyarınca davacının ödediği parayı akidi satıcı, Hüseyin'den isteyebileceği, davada talebinin de bu yönde olduğu gözetilerek ödenen bedelin davalı H.. Ş..'den tahsiline karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.
2-Davalılardan F.. Y.. hakkındaki tapu iptali davası iyiniyetli 3. şahıs olması nedeniyle esastan reddedilmiştir. Bu durumda kendisini vekil ile temsil ettiren davalı lehte verilecek vekalet ücreti nisbi vekalet ücretidir. Bu davalıya maktu vekalet ücreti verilmeside usul ve yasaya aykırıdır. Bozma nedenidir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2013/30872, K. 2014/10043, 2 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama