Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2013/6177 K.2013/12579

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan konut kredisi kullandığını, dosya masrafı ve yapılandırma ücreti olarak toplam 5.163 TL alındığını belirterek, kesinti tarihlerinden itibaren en yüksek banka reeskont faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davaya konu 5.163,00-TL 'nin, 1.620,00-TL kısmının tahsil tarihi olan 11/08/2009 tarihinden , 2.388,75-TL kısmının ise tahsil tarihi olan 31/03/2010 tarihinden, 1.155,00-TL kısmının ise tahsil tarihi olan 28/01/2011 tarihinden itibaren işleyecek değişken oranlarda avans faizleri ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davanın mahiyeti gereği harç alınmasına yer olmadığına karar verilmiş, hüküm, davalı banka tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava konusu uyuşmazlık, konut kredi sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, 492 sayılı kanunun değişik 123/son maddesinde yargı harçlarından istisna olan işlemler açıklanmakla birlikte dava konusu uyuşmazlığın ise istisna kapsamına girmediği anlaşılmaktadır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 6.10.2010 gün, 2010/12-443 E, 2010/471 K sayılı kararı). 4603 sayılı kanunun 4. maddesindeki "bu kanun çerçevesinde yapılacak işlemler ve bu işlemlere ilişkin olarak düzenlenecek kağıtlar her türlü vergi, resim ve harçtan müstesnadır" düzenlemesi açıkça yargı işlemlerini

kapsamamaktadır. Açıklanan nedenlerle, mahkemece davalı bankanın harçtan muaf olduğundan bahis ile harç alınmasına yer olmadığına dair karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.