Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2014/20516 K.2014/21320

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile arasındaki 18.10.2006 tarihli Gayrimenkul satış sözleşmesine istinaden müvekkilinin ... ... Vadisi Toplu Konut Projesinden ... Blok 28 nolu daireyi satın aldığını, sözleşme uyarınca davalı TOKİ'nin taşınmazı 24 ay için de teslim etmesi gerekirken konutun 11 ay 11 günlük geç teslim edildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı tutmak suretiyle 3.000,00.-TL nin yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiş, 1.10.2013 ıslah tarihli dilekçesi ile dava değerini 3.978,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı, emsal davalara göre aylık 350,00 TL'den olmak üzere 11 aylık kira bedelini kabul ettiklerini savunmuştur.

Mahkemece, 3.978,00 TL yönünden davanın kabulüne, vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, yapılan yargılama masraflarının yapan taraf üzerinde bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, geç teslim nedeni ile 11 ay 11 günlük kira kaybının tahsilini istemi ile eldeki davayı açmış, davalı 11 aylık kira bedelini kabul etmiştir. Mahkemece, vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, yapılan yargılama masraflarının yapan taraf üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir. Ne var ki sözleşmede teslim süresi 24 ay belirlenmesine rağmen davalı konutu geç teslim etmiş olup dava açılmadan önce 2014/20516-21320

davacıya bir ödeme yapmadığı gibi dava açıldıktan sonra 11 aylık kira bedelini kabul etmiştir. Davalının, davanın açılmasına sebebiyet verdiği dikkate alınarak yargılama giderleri ve vekalet ücretinden davalıların sorumlu olduğuna karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne varki bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/7. Maddesi hükmü gereğidir.