Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2014/21650 K.2015/18884

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalı kurumla sağlık hizmeti satın alma sözleşmesi imzaladıklarını, davalı kurumun 04.07.2011 tarihli yazısı ile sözleşmenin ilgili maddesine istinaden 80.000,00 TL cezai şart ve 61.145,80 TL nın yasal faizi ile birlikte alacaklarından mahsup edileceğinin bildirildiğini ileri sürerek, davalı kurum işlemi nedeni ile borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, kurum müfettişi tarafından düzenlenen raporda görevli bazı doktorların, hastaneye başvuran hastaları davacı şirkete ait hastaneye yönlendirdikleri, bu hastalara yaptıkları işlemleri de hastanenin sözleşmeli doktorları tarafından yapılmış gibi belge düzenledikleri, bu şekilde davalı kurumdan haksız kazanç elde ettikleri, b.kişi marifetiyle yapılan incelemede de davacı hakkında uygulanan cezai şartın mevzuata uygun olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalı kurumla imzaladıkları sağlık hizmeti satın alma sözleşmesinin ilgili maddesine istinaden, davalı kurumun 80.000,00 TL cezai şart ve 61.145,80 TL nın yasal faizi ile birlikte alacaklarından mahsup edileceğinin bildirildiğini ileri sürerek, davalı kurum işlemi nedeni ile borçlu olmadıklarının tespiti için eldeki davayı açmıştır. Mahkemece davanın reddine karar verildiğine göre karar tarihi itibariyle davalı kurum lehine 13.668,75 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 10.720,00 TL vekalet ücretine hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.